Na zdjęciu z sezonu 2003/04 łatwo rozpoznać czerwono-biały strój Arsenalu, ale trudniej oddzielić ligowy wyczyn od całej historii drużyny. W Premier League zespół Arsène’a Wengera zdobył mistrzostwo bez porażki, choć określenie „niepokonani” dotyczy właśnie rozgrywek ligowych, a nie wszystkich turniejów.
Arsenal zapisał się w historii ligi, choć poza nią też zdarzały się porażki
- Mistrzostwo bez porażki: 26 zwycięstw i 12 remisów w 38 meczach Premier League.
- Przewaga w tabeli: Arsenal zakończył sezon z dorobkiem 90 punktów, 11 przed Chelsea.
- Niepokonana seria: ligowa passa urosła do 49 spotkań i skończyła się już w kolejnym sezonie.
- Koszulka domowa: czerwono-biały model Nike z logo O2 był używany także w sezonie 2002/03.
- Inne rozgrywki: Arsenal zdobył Puchar Anglii, ale odpadł w ćwierćfinale Ligi Mistrzów.

38 meczów bez porażki oznaczało więcej niż efektowną serię
Wyobraź sobie ostatni gwizdek na Highbury: Arsenal właśnie pokonał Leicester City 2:1 i przypieczętował tytuł. To zwycięstwo zamknęło sezon, w którym londyńczycy nie przegrali żadnego meczu ligowego, choć po drodze aż 12 razy dzielili się punktami. Bilans 26 zwycięstw i 12 remisów wystarczył do mistrzostwa z przewagą 11 punktów nad Chelsea.
Końcowa tabela pokazuje, jak dobrze działała drużyna po obu stronach boiska: Arsenal strzelił 73 gole i stracił 26, a różnica bramek wyniosła +47. Chelsea zdobyła 79 punktów, więc przewaga mistrzów była wyraźna, lecz nie tak przytłaczająca, jak sugeruje samo słowo „Invincibles”. Dla mnie właśnie połączenie regularności z ofensywnym rozmachem najlepiej oddaje siłę tamtego zespołu.
49 spotkań bez porażki wykracza poza sezon mistrzowski
Przy opowieści o niepokonanym Arsenalu często pojawia się liczba 49, ale nie oznacza ona 49 meczów rozegranych w sezonie 2003/04. To seria ligowa rozciągnięta na trzy sezony: zaczęła się przed mistrzowską kampanią, objęła ją w całości i trwała jeszcze na początku kolejnych rozgrywek.
Passę przerwał Manchester United, wygrywając z Arsenalem 2:0 na Old Trafford 24 października 2004 roku. Ten szczegół porządkuje często powtarzaną opowieść: drużyna była niepokonana przez cały ligowy sezon 2003/04, a rekord 49 meczów obejmuje szerszy okres. To dwa powiązane, ale różne osiągnięcia.
Arsenal zdobył Puchar Anglii, lecz nie zdominował każdego turnieju
Ligowa etykieta „Invincibles” nie opisuje całej kampanii we wszystkich rozgrywkach. Arsenal zakończył Ligę Mistrzów na etapie ćwierćfinału po rywalizacji z Chelsea, a z Pucharu Ligi odpadł w półfinale z Middlesbrough. Sezon nie był więc marszem po każde dostępne trofeum.
W Pucharze Anglii londyńczycy dotarli jednak do finału i pokonali Millwall 3:0. To ważne uzupełnienie obrazu: Arsenal zdobył krajowy dublet w sensie ligowego mistrzostwa i Pucharu Anglii, ale nie wygrał europejskiego pucharu. Właśnie dlatego twierdzenie, że „nie przegrał żadnego meczu”, jest błędne, jeśli obejmuje wszystkie turnieje.
Domowa koszulka łączy sezon 2003/04 z poprzednimi rozgrywkami
Czerwony korpus, białe rękawy, producent Nike i sponsor O2 tworzą najbardziej rozpoznawalny obraz drużyny Wengera. Jest jednak kolekcjonerski haczyk: domowy model nie był nowym projektem przygotowanym wyłącznie na sezon mistrzowski. Ten sam strój Arsenal nosił również w sezonie 2002/03, dlatego sama koszulka nie zawsze pozwala przypisać fotografię lub egzemplarz do jednego konkretnego roku.
Przy oglądaniu archiwalnych zdjęć lepiej zestawić wygląd stroju z datą meczu, rywalem i oznaczeniami na koszulce, zamiast uznawać każdą czerwoną koszulkę O2 za egzemplarz z kampanii mistrzowskiej. Prawdę mówiąc, ta wspólna dla dwóch sezonów konstrukcja dodaje strojowi historii, ale utrudnia szybką identyfikację.
Arsenal grał też w strojach wyjazdowych i alternatywnych, więc czerwono-biały komplet nie był jedynym obrazem tamtej drużyny. Przy wyborze klasycznej koszulki domowej postawiłbym na egzemplarz opisany jako model używany w latach 2002–2004, a konkretny sezon przypisywałbym mu dopiero wtedy, gdy potwierdza go kontekst meczu lub personalizacja.
Najlepiej pamiętać Arsenal jako drużynę ligi, a nie serię liczb
Za suchym bilansem stoją Thierry Henry, Dennis Bergkamp, Robert Pirès, Patrick Vieira i Jens Lehmann, ale sens osiągnięcia wykracza poza zestaw nazwisk. Arsenal przez całą ligową kampanię łączył zdobywanie bramek z odpornością na porażki, a później przedłużył serię do rekordu, który zakończył dopiero kolejny sezon. To liga, a nie wszystkie rozgrywki, jest właściwą miarą „niepokonanych”.
Jeśli oglądasz klasyczną koszulkę z logo O2, widzisz więc pamiątkę z jednej z najbardziej pamiętnych drużyn Premier League, ale niekoniecznie strój przypisany wyłącznie do mistrzowskiej kampanii. Ten drobny szczegół dobrze oddaje całą historię: sezon 2003/04 był wyjątkowy, choć jego symbole i rekordy wyrastają z szerszego okresu w dziejach Arsenalu.